آخرین ویرایش : July 5, 2013

فخرعظمی ارغون

تحصیلات


محل تحصیل


مناصب و مشاغل


عضو

مدرس


گرایشات


عضو

جمعیت نسوان وطن خواه

( از ۱۳۰۴ه.ش. تا ۱۳۰۸ه.ش. )

حزب دموکرات ایران

( از ۱۳۲۰ه.ش. )


روابط خانوادگی


نام همسر

عباس خلیلی

( از ۱۳۰۳ه.ش. تا ۱۳۱۰ه.ش. )
او در سال ۱۳۰۳ ه.ش باعباس خلیلی (مدیر روزنامه اقدام) ازدواج کرد. سرآغاز این آشنایی غزلی انقلابی بود که فخرعظمی برای روزنامه فرستاد.
فخرعظمی از عباس خلیلی دارای یک دختر به نام «سیمین» شد که با نام سیمین بهبهانی نامبردار است. این ازدواج در سال ۱۳۱۰ به جدایی انجامید.

نام دختر


تاریخ تولد ۱۲۷۷ه.ش.
تاریخ درگذشت ۱۳۴۵ه.ش.
محل درگذشت شهر تهران
ملیت کشور ایران
مدفن گورستان ابن بابویه شهر ری
به وصیت خودش در گورستان ابن بابوبه در جوار شیخ صدوق به خاک سپرده شد.

توضیحات بیشتر:

فخرعظمی از زنان پیشرو جنبش زنان ایران و از شاعران موفق زمان خود بود و در انجمن نسوان وطن خواه عضویت داشت. از سال ۱۳۱۱ سردبیر روزنامه آینده ایران بود و در سال ۱۳۱۴ مجله بانوان را منتشر کرداو در تاسیس مدارس دخترانه نیز نقشی چشمگیر داشت و خود زبان فرانسه تدریس می‌کرد و آموزگار رسمی آموزش و پرورش بود. سال‌ها در دبیرستان‌های ناموس، دارالمعلمات و نوباوگان تهران تدریس نمود تا اینکه در سال ۱۳۳۷ بازنشسته شد.
پدرش مرتضی قلی خان ارغون ملقب به مکرم السلطان از خاندان خلعتبری بود و مادرش قمر خانم معروف به عظمت السلطنهرزند میرزا محمد خان امیرتومان فرزند فتحعلی خان امین الملک (ایشیک آغاسی باشی دربار فتحعلی شاه قاجار و بیگلربیگی آذربایجان) فرزند امیر هدایت الله خان فومنی (حکمران نامدار و مقتدر گیلان در دوره زندیه و قاجاریه) بود.
فخر عظمی ارغون فارسی و عربی و فقه و اصول را در مکتبخانه خصوصی خواند و با متون نظم و نثر آشنایی کامل داشت و زبان فرانسه را نیز زیر نظر یک مربی سوئیسی آموخت و گواهینامه پایان تحصیلات مدرسه ژاندارک و مدرسه آمریکایی را هم اخذ نمود. او موسیقی سنتی ایرانی را هم نزد یک بانوی کلیمی به نام خانم جان مشاق فراگرفت.
او در سال ۱۳۰۳ ه.ش با عباس خلیلی مدیر روزنامه اقدام ازدواج کرد. ولی این ازدواج در سال ۱۳۱۰ به جدایی انجامید. فخرعظمی ارغون چندی بعد با عادل خلعتبری مدیر روزنامه آینده ایران ازدواج کرد و نام خود را به خواسته همسرش به «فخر عادل» تغییر داد و از همسر دوم خود صاحب سه فرزند به نام‌های عادل نژاد (غوغا) و عادل دخت (ترانه) و عادلفر (سهراب) شد.
صدو پنجاه شعر از او که در نشریات آن زمان چاپ شده بود موجود است.


done in 0.0309 seconds